キムイiん乃uレム刀
  Siir
 
Mor zambaklar At üstünde çok yol gidildi. Kan ekecek topraklar şekilsiz Ve yeni yetme ayrılıklar peydahlanırken Karanlık seçildi Yakada mor zambaklar Kadınlardan geçenler silahları sevdi Kaç gece yalnız Kaç düş sahipsizliği öğrenirken Düşenler bakıyordu göğe Yaşı büyük olan; Şimdi saçları sarı çocuklar ağlıyordur Baba bana kızdı kardeşim Ona kızar mısın? Yavrum kötü söz yok. Kötü şarkılar da Kâğıt kalem elde Düşmek yok zulmün ardına Kapadı gözlerini Küçük gözlü olan; Annem de sıcak yapmıştır ekmeği…; Sesi nasıl derinden geldi Ana yüreği işte Düşünüyordur sıcak yerde Oysa ölüm şuramda Bir göz kapanması yakında Yüzü yaralı olan; Bu acıyı söylemişlerdi Suyun kenarında ah canım Nasıl da özledim gözlerini Aklımı alan sözlerini Kokunla gelip giden nefesi Bu ses ayrılığa dair Oysa ne çok öpecektim Ne çok koklayacaktım gözlerini Bilesin sevdiğim Nefesim yetmedi Uzunca olanı Ekinlerin sarısını görmek yokmuş Yağlı ekmekle tarlaya gitmek Domatesi dalında sevmek Çeşme başında esmer kızı görmek. Ne acı şu son dakikalar Artık göreceklerim de olmayacaklar Yağmur yağıyordu Ilık sesiyle soğuk bir el değdi alınlarına Bu sözler nasıl da karanlık Ve uzakta bir ışık
 
   
 
=> Sen de ücretsiz bir internet sitesi kurmak ister misin? O zaman burayı tıkla! <=